W suszarkach pierwszej grupy wtłacza się powietrze pod żeberkowe grzejniki, które ono przenika, następnie zaś przebiega przez rozpostartą wełnę. Wydzielające się z wełny powietrze wilgotne zostaje usunięte przy pomocy wentylatora. W suszarkach drugiej grupy wełna, podlegająca suszeniu, biegnie po płóciennych stołach ruchomych, urządzonych przestawnie jedne nad drugimi w ten sposób, że wełna wędruje od góry do dołu, ogrzane zaś powietrze w kierunku odwrotnym.

Odmianą drugiej grupy są suszarki szufladkowe, w których wełna, spoczywająca w szufladkach, wędruje również od góry do dołu.

meble kuchenne

W suszarce samoczynny nadawacz doprowadza wełnę do najwyższego pokładu (stołu) płóciennego, stąd do pokładu znajdującego się pod nim i poruszającego się w kierunku odwrotnym. To samo powtarza się z każdym następnym pokładem. W suszarkach szufladkowych poszczególne szufladki zostają wypróżnione u dołu, następnie zostają znowu napełnione i wędrują ku górze w szybie dźwigowym; w najwyższym punkcie szufladka wchodzi do szybu właściwej suszarki i wędruje na dół.

Pranie fabryczne wełny czesankowej składa się z trzech czynności, a mianowicie: z rozmiękczania, prania właściwego i płukania. Wszystkie te czynności zostają wykonane w kolejnym przebiegu, zazwyczaj w czterech zbiornikach, prawie zawsze w ten sposób ze sobą złączonych, że wełna podlegająca praniu i ciecz, do prania biegną w odwrotnym kierunku. Tego rodzaju maszynę, zw. pralnicą albo lewiatanem. Pierwszy zbiornik zawiera przy rozpoczęciu czynności prania słabo-alkaliczny płyn, pozostałe zbiorniki – wodę mydlaną. Ruch wełny w zbiornikach uskutecznia się za pomocą przesuwających ją grabi lub też za pomocą podobnych urządzeń.

meble kuchenne