Jedwab roślinny. Jedwab roślinny jest to włókno jednokomórkowe, białej lub żółtej barwy, o znacznym połysku. Pochodzi on przeważnie z podzwrotnikowych roślin (Asclepiadeae i Apocyneae) i bywa stosowany w włókiennictwie, w nader jednak ograniczonym zakresie.

Włókna łykowe. Pewna ilość roślin łodygowych posiada pomiędzy częścią drzewną, a korą zewnętrzną, warstwę wyciągniętych i przylegających do siebie sklejonych włókien. Przy przełamywaniu takiej łodygi, oddzielne części nie rozlatują się, gdyż związek pomiędzy niemi podtrzymuje owa sklejona warstwa włókien, która nazywa się łykiem (Bast).

Włókna owe odznaczają się dość dużą mocą i są nader cennym surowcem w przemyśle włókienniczym. Oddzielenie ich od siebie i od pozostałych części rośliny uskutecznia się za pomocą dość złożonych czynności. Najwybitniejszym przedstawicielem tej grupy jest Len (Flachs, Lein).

Włókno lniane pochodzi z rośliny (linum usitatissimumi, której ojczyzną jest Azja zachodnia, w okolicy pomiędzy morzem Kaspijskim a zatoką Perską.

Roślina ta jest bez wątpienia jedną z pierwszych, która była uprawiana w celu otrzymywania włókien, gdyż zarówno u Egipcjan, Fenicjan, jak i u Żydów, wyrabiano z niej odzież, namioty i żagle.

Z Azji uprawa lnu została przeniesiona do Grecji. W Państwie Rzymskim używano tego przędziwa do wyrobu odzieży już w w. V przed nar. Chr. Wkrótce potem rozpoczęto uprawę lnu u narodów germańskich, celtyckich, słowiańskich i litewskich. Uznanie wartości lnu i odnośnych wyrobów tak szybko wzrastało, że najwybitniejsze damy nie uważały dla siebie za ujmę zajmowanie się przędzeniem i tkaniem tego przędziwa. Najważniejszym sposobem zarobkowania była uprawa lnu w kraju Nadbałtyckim.