Roślina lniana dosięga wysokości 1 m, posiada najczęściej jedną prostą łodygę, u góry rozgałęzioną, z lancetowatymi liśćmi i pędzi jasno-niebieskie, rzadziej białe kwiaty, z których rozwijają się kuliste torebki nasienne.  Jeżeli torebki tę pękają podczas dojrzewania, to len nazywa się samosiewem albo skoczeniem, w przeciwieństwie do młócenia  głuchu, którego torebki pozostają zamknięte i dopiero za pomocą młócenia oddają nasienie. Częściej hodowanym jest młóceń, gdyż dosięga on większej wysokości, a zatem daje dłuższe włókna; samosiew dostarcza natomiast włókien cieńszych i miększych.

Uprawia się len, przede wszystkim dla otrzymywania włókien w Rosji, Niemczech, Austrii, Francji, Belgii, Irlandii, Włoszech i Holandii.

Indie Wschodnie, Argentyna i Stany Zjednoczone Am. Półn. hodują roślinę dla otrzymywania oleju, gdyż w tych krajach jako roślina włóknodajna opłaca się lepiej bawełna.

Sprzęt. Roślina lniana jest gotowa do sprzętu, gdy liście od dołu zaczynają opadać i torebki nasienne zabarwiają się na żółto, t. j. po trzech miesiącach od zasiewu. W tej fazie otrzymujemy najwięcej dobrego włókna i przydatnego siemienia. Najkorzystniej jest, gdy liście odpadły już na połowę wysokości łodygi, licząc od korzenia. W późniejszym okresie włókna tracą na dobroci i cienkości, natomiast siemię staje się lepsze.