W drugiej połowie zeszłego wieku uprawa lnu uległa znacznemu zmniejszeniu, zwłaszcza w Niemczech, Austrii, Francii i Holandii. Powody po temu istnieją nasamprzód w niebywałym rozpowszechnieniu przemysłu bawełnianego, powtóre w niedostatecznej wydajności lnu i potrzecie w trudnościach, jakie nasuwa rolnikowi wyprawa tego włókna. Z tego względu poczyniono energiczne próby w tym kierunku, aby właściwą uprawę lnu oddzielić od jego wyprawy i powierzyć ją specjalnym zakładom.

Głównymi rynkami dla handlu lnem są obecnie w Rosji: Moskwa, Petersburg, Archangielsk, Psków, Riga i Dźwińsk; dla Irlandii: Belfast; dla Francji: Lille; dla Belgii: Gandawa; dla Austrii: Trautenau.

Własności fizyczne. Dobrze czesany len ma barwę biało – lub żółtawo szarą albo też stalową, jedwabisty połysk i wykazuje dużą miękkość i gładkość. Barwa zielonkawa lub brązowa jest skutkiem wadliwego roszenia, kruchość zaś dowodem przesadnego roszenia.

Najdłuższe włókna mają zwykle 600 – 700 mm długości. Włókna te nie stanowią jednak właściwych niepodzielnych włókien roślinnych, natomiast są to t. zw. włókna techniczne. Każde z nich składa się z pewnej liczby krótszych, długości 70 – 100 mm, złączonych z sobą pozostałością kleju roślinnego.