Bielenie żutu wymaga wielkiej ostrożności, gdyż włókno zawiera substancję drzewną. W odróżnieniu od innych włókien roślinnych, żut nie dobrze znosi działanie rozrzedzonych kwasów mineralnych (np. kwasu siarczanego lub solnego nawet przy niskiej temperaturze; z tego względu najłagodniejszym sposobem jest działanie za pomocą słabego roztworu chlorku wapna. Od własności surowca zależy moc użytego roztworu. Najkorzystniejszym jest kilkakrotne powtórzenie zabiegu z zastosowaniem słabego roztworu, o temperaturze 28—30° C. Po przepłukaniu wodą należy włókno lekko zakwasić, następnie zaś kwas usunąć za pomocą gruntownego wyprania w wodzie. Jeszcze lepszym sposobem bielenia żutu jest stosowanie roztworu podchlorzynu sody, zamiast chlorku wapna, którego skutecznym składnikiem jest podchlorzyn wapnia.

oszczędne samochody RC i motoryzacja

Długość włókien żutu, gatunków średnich, wynosi 2—3 m, przy gatunkach lepszych jest ona większa i dochodzi do 41/2 m.

Włókno pierwotne jest natomiast bardzo krótkie i ma średnio 2 mm. Tępe końce włókna technicznego posiadają stosunkowo cienkie ścianki, samo zaś włókno jest dość gładkie,  i  nie posiada   żadnych wydęć ani prążków. Rdzeń jest tak szeroki jak  ścianka,  albo też szerszy od niej. Ponieważ włókno jest silnie zdrzewniałe, więc w stanie niebielonym łatwo je odróżnić od lnu i konopi. Kwas solny barwi żut mocno—na czerwono, konopie barwi słabo—na czerwono do żółtości, lnu zaś nie barwi wcale. Za pomocą jodowego chlorku cynku barwi się włókno silnie na kolor żółto-bronzowawy, za pomocą zaś amoniakalnego tlenniku miedzi—na zielonkawo-niebieski.

oszczędne samochody RC i motoryzacja