Bielenie żutu wymaga wielkiej ostrożności, gdyż włókno zawiera substancję drzewną. W odróżnieniu od innych włókien roślinnych, żut nie dobrze znosi działanie rozrzedzonych kwasów mineralnych (np. kwasu siarczanego lub solnego nawet przy niskiej temperaturze; z tego względu najłagodniejszym sposobem jest działanie za pomocą słabego roztworu chlorku wapna. Od własności surowca zależy moc użytego roztworu. Najkorzystniejszym jest kilkakrotne powtórzenie zabiegu z zastosowaniem słabego roztworu, o temperaturze 28—30° C. Po przepłukaniu wodą należy włókno lekko zakwasić, następnie zaś kwas usunąć za pomocą gruntownego wyprania w wodzie. Jeszcze lepszym sposobem bielenia żutu jest stosowanie roztworu podchlorzynu sody, zamiast chlorku wapna, którego skutecznym składnikiem jest podchlorzyn wapnia.

Długość włókien żutu, gatunków średnich, wynosi 2—3 m, przy gatunkach lepszych jest ona większa i dochodzi do 41/2 m.

Włókno pierwotne jest natomiast bardzo krótkie i ma średnio 2 mm. Tępe końce włókna technicznego posiadają stosunkowo cienkie ścianki, samo zaś włókno jest dość gładkie,  i  nie posiada   żadnych wydęć ani prążków. Rdzeń jest tak szeroki jak  ścianka,  albo też szerszy od niej. Ponieważ włókno jest silnie zdrzewniałe, więc w stanie niebielonym łatwo je odróżnić od lnu i konopi. Kwas solny barwi żut mocno—na czerwono, konopie barwi słabo—na czerwono do żółtości, lnu zaś nie barwi wcale. Za pomocą jodowego chlorku cynku barwi się włókno silnie na kolor żółto-bronzowawy, za pomocą zaś amoniakalnego tlenniku miedzi—na zielonkawo-niebieski.