Sprawa odwłókniania jest bardzo ważna i posiada dla całej kultury niezmierną doniosłość. Przy stosowaniu opisanego powyżej odwłókniania traci się około 20 do 30% włókna. Przy dwukrotnym stosowaniu przeróbki za pomocą noża otrzymuje się cieńszy i bielszy gatunek konopi, lecz jednocześnie więcej odpadków. Robotnik odwłóknia średnio 20 do 40 kg konopi przy 16 godzinach pracy tygodniowej. Tak znaczna strata włókien i mała ich ilość dostarczana przy pracy ręcznej, ustawicznie pobudzały do wynalezienia pomocy mechanicznych, dotychczas jednak nie zaznaczono pomyślnego rozwiązania sprawy. Obrano dwie drogi do osiągnięcia zamierzonego celu. Pierwsza ma na celu stworzenie mechanicznego przyrządu odwłókniającego, łatwo przenośnego, aby odwłóknianie można było uskuteczniać na miejscu. Druga droga zaś miała na celu stworzenie konstrukcyjnie udoskonalonej maszyny, która by, przy małej stracie włókien, osiągała możliwie dużą wydajność. Taka maszyna nie może być przenośną, wymaga więc dowożenia oddzielonych liści do stacji odwłókniającej.

Handel. Konopie manilskie są najważniejszym przedmiotem wywozu na Filipinach. Uprawą ich i przygotowaniem zajmują się wyłącznie niemal krajowcy.

Własności fizyczne. Żółtawo-białe albo bronzowawo-biale włókno ma 1 do 2 m długości, jest bardzo mocne, giętkie i nie podlega wpływom atmosferycznym. Nie traci ono na sile nawet pod wpływem długotrwałego działania słońca lub deszczu i na tym właśnie polega tak wielkie zastosowanie jego w powroźnictwie.