Wyziarnica piłowa składa się z rusztu, pomiędzy pręty którego wchodzą piły okrągłe, osadzone na wspólnej osi i mające szybki ruch obrotowy (400 do 500 obrotów na min.). Na ruszt nakłada się zawartość torebek, a zęby pił chwytają włókna i przeciągają je pomiędzy prętami rusztu; ziarna, jako nie mieszczące się w tych otworach, pozostają na ruszcie. Przeciągnięte przez ruszty włókna zostają zdjęte z pił za pomocą szczotki i przerzucone do odpowiedniego naczynia. Wyziarnicę posiadają  od 20 do 70 pił o średnicy 10 cali. Najbardziej  jest używana  wyziarnica  o 70 piłach;     maszyna taka przy 350 do 400 obrotów na min. dostarcza w przeciągu 10 godz. około 450 fun. ang. bawełny oczyszczonej.

Dawniej każda plantacja posiadała własną wyziarnicę, obecnie jednak przeważają wyziarniarnie zarobne (Lohngins), w których znajdują się tzw. baterie wyziarnić. Bawełna ze składu lub z wozu dostaje się za pomocą rury ssącej do skrzynki próżniowej, ponad maszyną, tu za pomocą miechów zostaje osuszona, oczyszczona i doprowadzona do poszczególnych maszyn. Odpadające ziarna przelatują przez działanie sprężonego powietrza do osobnego składu, oczyszczona zaś bawełna  do wspólnego przyrządu  (Kondensor), który ją sprasowuje i wytwarza ciągłą warstwę.

Do wyziarniania długowłosej bawełny (Sea-Island, długa (Jpland) nie nadaje się wyziarnica piłowa, gdyż szybko obracające się piły rwą długie włókna; dlatego też udoskonalono starą indyjską „chmurka“ i na tej zasadzie zbudowano wyziarnicę wałkową (Walzen – Bgreniermaschine).