Głównym przedstawicielem niezmiernie ważnych dla przemysłu włókienniczego surowców zwierzęcych, są włosy zwierzęce (wełna i włosy) oraz jedwab. Podrzędne znaczenie posiadają natomiast pierze i struny.

Włosy zwierzęce.

Włosy zwierzęce można podzielić na cztery główne grupy, które nie dają się jednak ściśle od siebie odgraniczyć; grupy te są następujące: szczecina, włosy kolące, włosy gruczołkowate i włosy wełniane. Szczecina, pochodząca od wieprzów, nie ma żadnego znaczenia dla przemysłu włókienniczego. Włosy kolące są to sztywne krótkie włosy, które występują oddzielnie albo też stanowią owłosienie skóry, jak np. u koni. Włosami gruczołkowymi nazywamy długie, słabo-faliste włosy, które nadają futru charakterystyczny wygląd. Wreszcie włosy wełniane są karbikowate lub gładkie, zazwyczaj bez rdzenia i te stanowią pod względem technicznym najważniejsze ze wszystkich gatunków włókno.

Wełna owcza.

Najcenniejszej i najcieńszej wełny owczej dostarczają hodowane w górzystych stronach Hiszpanii owce merynosowe, podczas gdy w nizinach Europy hodowano pierwotnie owce z grubą, poślednią wełną. Przez krzyżowanie z owcami merynosowymi wyhodowano w przeciągu ostatnich dwu stuleci we wszystkich niemal krajach, produkujących wełnę, uszlachetnione rasy owiec i te głównie dostarczają największej części wełny sprzedażnej.